Elina Świtolina to tenisistka, która przez lata budowała pozycję w czołówce WTA zwycięstwami nad największymi nazwiskami kobiecego tenisa – od eliminacji Sereny Williams w Rio, przez cztery tytuły w sezonie 2017, po olimpijski brąz z Tokio. Dziś jej kariera rozgrywa się w szczególnym kontekście: jest matką, żoną i Ukrainką w kraju prowadzącym wojnę obronną.
Elina Świtolina to tenisistka, która przez lata budowała pozycję w czołówce WTA zwycięstwami nad największymi nazwiskami kobiecego tenisa, a dziś jej kariera rozgrywa się w szczególnym kontekście: jest matką, żoną i Ukrainką w kraju prowadzącym wojnę obronną.
Najważniejsze:
- Jako juniorka wygrała French Open 2010, pokonując w finale Ons Jabeur, tę samą Jabeur, która lata później stała się jedną z czołowych zawodniczek świata
- Na igrzyskach w Rio de Janeiro w 2016 roku wyeliminowała Serenę Williams, uznawane za jedną z największych niespodzianek turnieju olimpijskiego tamtej edycji
- Sezon 2017 przyniósł wiele tytułów singlowych i prowadzenie w rankingu Road to Singapore, jeden z najlepszych wyników w historii ukraińskiego tenisa kobiecego
- Z Tokio przywiozła brązowy medal olimpijski w grze pojedynczej, co dla zawodniczki spoza absolutnej czołówki rankingowej jest wynikiem rzadko spotykanym
- W październiku 2022 roku urodziła córkę Skai, i niemal w tym samym czasie Ukraina zmagała się z pełnoskalową inwazją rosyjską, nadając jej powrotowi na kort wymiar znacznie szerszy niż sportowy
Juniorski talent, który szybko dojrzał: French Open 2010 jako zapowiedź
Urodzona w Odessie Elina Mychajliwna Świtolina sięgnęła po juniorski tytuł French Open 2010, pokonując w finale Ons Jabeur wynikiem 6:2, 7:5. Zestawienie tych dwóch nazwisk z perspektywy czasu robi wrażenie: Jabeur, którą Świtolina odprawiła jako nastolatkę, stała się później jedną z czołowych zawodniczek świata. Dwa lata po paryskim triumfie Ukrainka dotarła do finału juniorskiego Wimbledonu, gdzie uległa Eugenie Bouchard. W klasyfikacji juniorek osiągnęła drugie miejsce na świecie, sygnał, że jej przejście do seniorskiego cyklu będzie tylko kwestią czasu.
Pierwsze tytuły i systematyczne wspinanie się w rankingu WTA
Wejście Świtoliny do dorosłego tenisa miało charakter stopniowy, ale konsekwentny. Pierwsze zwycięstwa przychodziły w mniejszych imprezach: turniej WTA 125K series w Pune, następnie tytuł w Baku, gdzie w finale odprawiła Szachar Pe’er. Rok 2014 przyniósł sukces deblowy w Stambule u boku Misaki Doi oraz obronę tytułu singlowego w Baku. W 2015 roku po raz pierwszy awansowała do ćwierćfinału Wielkiego Szlema, na French Open, po zwycięstwie nad Alizé Cornet. Dla tenisistki, która zaledwie kilka lat wcześniej grała jeszcze w kategorii juniorek, był to wyraźny dowód przebicia się do prawdziwej czołówki.
Rio 2016: Serena Williams pokonana, ale kontekst się liczy
Eliminacja Sereny Williams na igrzyskach olimpijskich w Rio de Janeiro to jeden z tych momentów, które zapamiętuje się niezależnie od dalszego przebiegu turnieju. Świtolina, która dotarła do ćwierćfinału, gdzie uległa Petrze Kvitovej, wpisała się tym zwycięstwem na stałe do historii olimpijskiego tenisa. Warto przypomnieć, że Williams była wówczas jedną z największych faworytek, a jednak odpadła z turnieju właśnie z Ukrainką. W tym samym sezonie Świtolina triumfowała w Kuala Lumpur i regularnie pokonywała czołowe zawodniczki, kończąc rok na czternastym miejscu w rankingu WTA.
Sezon 2017, cztery tytuły i liderka rankingu Road to Singapore
Rok 2017 był jak dotąd najbardziej tytularnym sezonem w karierze Świtoliny. Ukrainka triumfowała w Tajpej, Dubaju, Stambule i Toronto, w sumie wiele zwycięstw w singlu w jednym sezonie, co w historii tenisa kobiet należy do rzadkości i jest osiągnięciem porównywalnym tylko z najlepszymi latami czołowych zawodniczek dekady. W Toronto pokonała kolejno kolejne rywalki, w finale triumfując nad Caroline Wozniacką. W Rzymie doszła do finału, eliminując po drodze Karolínę Plíškovą i ponownie Muguruzę. Dzięki tym wynikom objęła prowadzenie w rankingu Road to Singapore, wewnętrznej klasyfikacji decydującej o uczestnictwie w prestiżowym WTA Finals.
Czytaj także: Elina Switolina: ukraińska tenisistka, która przez lata nie dawała spokoju liderkom rankingu WTA
Sezon przyniósł też jeden z najbardziej dramatycznych momentów: na French Open w ćwierćfinale prowadziła z Halep i dysponowała piłkami meczowymi, jednak ostatecznie przegrała. Dla wielu obserwatorów to właśnie ta przegrana, nie zwycięstwa, stała się symbolem pytania o to, czy Świtolina potrafi wygrać Wielkiego Szlema, kiedy jest blisko.
Sezon 2018 i pytania o Szlema
Rok 2018 Świtolina zainaugurowała występem w zawodach w Brisbane, kontynuując aktywną rywalizację w cyklu WTA. Schemat, który obserwatorzy dostrzegali w jej karierze, pozostawał niezmieniony: świetna regularność w turniejach WTA, ale pytania o przekuwanie formy na długodystansową walkę o tytuły Wielkiego Szlema wciąż pozostawały otwarte.
Brązowy medal w Tokio: co znaczy olimpijski sukces poza ścisłym TOP 5?
Brązowy medal igrzysk olimpijskich w Tokio w grze pojedynczej to osiągnięcie, które wymaga kontekstu. Turnieje olimpijskie rządzą się inną logiką niż cykl WTA: krótki format, presja reprezentowania kraju, często nieidealny moment sezonu. Dla Świtoliny, zawodniczki, która całą karierę balansuje na granicy absolutnej czołówki rankingowej, medal olimpijski jest być może najcenniejszą nagrodą indywidualną.
Życie prywatne na pierwszych stronach: Monfils, ślub i córka Skai
W kwietniu 2021 roku Świtolina zaręczyła się z francuskim tenisistą Gaëlem Monfilsem. Para wzięła ślub w lipcu tego samego roku, a w maju 2022 roku poinformowała o ciąży tenisistki. W październiku 2022 roku przyszła na świat ich córka, której nadali imię Skai. Związek dwojga tenisistów z czołówki światowego rankingu siłą rzeczy przyciągał uwagę mediów, jednak rok 2022 dla Świtoliny to nie tylko macierzyństwo, to też czas, gdy Ukraina znalazła się w stanie pełnoskalowej wojny. Ten kontekst nadał wszelkim jej ewentualnym powrotom na kort zupełnie inny wymiar niż zwykłe odrodzenie po przerwie macierzyńskiej.
Ukrainka na kortach świata w cieniu konfliktu zbrojnego
Artykuł źródłowy kończy się na sezonie 2018, jednak kariera Świtoliny nie może być dziś opisywana bez zaznaczenia, że jest Ukrainką aktywnie grającą w momencie, gdy jej kraj prowadzi wojnę obronną. Urodzenie córki w październiku 2022 roku zbiegło się z jednym z najtrudniejszych okresów w historii Ukrainy. Każdy jej start w turniejach WTA po powrocie z przerwy macierzyńskiej jest więc śledzony nie tylko przez fanów tenisa, ale też przez tych, dla których biało-niebieska flaga na korcie ma znaczenie symboliczne wykraczające daleko poza sport.
| Rok | Kluczowe osiągnięcie | Kontekst/znaczenie |
|---|---|---|
| 2010 | Zwycięstwo w French Open w kategorii juniorek (finał z Jabeur 6:2, 7:5) | 2. miejsce w rankingu juniorek; Jabeur to późniejsza czołówka WTA |
| 2015 | Pierwszy ćwierćfinał Wielkiego Szlema (French Open) | Potwierdzenie przebicia do seniorskiej czołówki |
| 2016 | Eliminacja Sereny Williams na IO w Rio; tytuł w Kuala Lumpur | 14. miejsce w rankingu WTA na koniec sezonu |
| 2017 | Cztery tytuły singlowe (Tajpej, Dubaj, Stambuł, Toronto); finał w Rzymie | Liderka rankingu Road to Singapore |
| 2018 | Kontynuacja rywalizacji w cyklu WTA | Pytania o wyniki w turniejach Wielkiego Szlema pozostają otwarte |
| 2021 (Tokio) | Brązowy medal olimpijski w grze pojedynczej | Jedno z najcenniejszych trofeów indywidualnych w historii ukraińskiego tenisa |
| 2022 | Urodzenie córki Skai (październik) | Przerwa macierzyńska w czasie pełnoskalowej inwazji rosyjskiej na Ukrainę |
Najczęściej zadawane pytania
Ile turniejów WTA singlowych Świtolina wygrała do końca sezonu 2018?
Na podstawie dostępnych danych źródłowych, do końca sezonu 2017 Świtolina wygrała co najmniej kilkanaście turniejów singlowych w głównym cyklu WTA, odnosząc między innymi cztery zwycięstwa w samym sezonie 2017.
Dlaczego brązowy medal olimpijski z Tokio jest uznawany za wyjątkowy sukces?
Turnieje olimpijskie rozgrywane są w formacie pucharowym bez drugiej szansy, w środku sezonu i przy wysokim obciążeniu psychicznym związanym z reprezentowaniem kraju. Świtolina, nigdy nieposiadająca tytułu Wielkiego Szlema, sięgnęła po medal w jednorazowej rywalizacji z najlepszymi zawodniczkami świata, co wielu analityków tenisa uznaje za osiągnięcie trudniejsze do powtórzenia niż tytuły w regularnych turniejach WTA.
Czy Świtolina po urodzeniu córki w 2022 roku wróciła do gry?
Źródło, na którym oparty jest ten artykuł, obejmuje informacje do sezonu 2018 oraz dane biograficzne do końca 2022 roku. Potwierdza urodzenie córki Skai w październiku 2022, jednak nie zawiera szczegółów dotyczących ewentualnego powrotu tenisistki na kort po przerwie macierzyńskiej.
Jak wyniki Świtoliny w 2017 roku mają się do historii ukraińskiego tenisa?
Cztery tytuły singlowe WTA w jednym sezonie i prowadzenie w rankingu Road to Singapore plasują sezon 2017 Świtoliny wśród najlepszych indywidualnych sezonów w historii ukraińskiego tenisa kobiecego, bez precedensu, jeśli chodzi o zawodniczki z tego kraju.
Co łączy Świtoliny juniorski finał French Open 2010 z późniejszymi wydarzeniami?
Rywalką Świtoliny w tym finale była Ons Jabeur, tenisistka, która lata później stała się jedną z czołowych zawodniczek świata. Ten mecz jest dziś chętnie przywoływany jako przykład, jak juniorskie finały Wielkiego Szlema potrafią zapowiadać późniejsze gwiazdy kobiecego tenisa.
Fot. Hameltion / Wikimedia Commons (CC BY-SA 4.0)
Komentarze (0)